- Сен екенсің ғой, ұйқымды ұрлап,

тығып тастадың  нұрына айдың!

сен екенсің ғой  жауын боп жылап

әйнектен төмен сырғанып тайдың…

сен екенсің ғой,  үндемей келіп

көзімнен сүйген ақ ұлпа мамық

сен екенсің ғой,  жұлдызды теріп

мойныма таққан нүр алқа қылып

сен екенсің ғой,  сырымды тыңдап

жырына қосқан   бұлбұлдың!

СЕН екенсің ғой! сен екенсің ғой!

-Болушы еді басқа кім?

Біреу үшін мен ерке қызбын, біреу үшін тентекпін, тағы біреу үшін миллионда бір кездесетін бойжеткенмін, тек бір адам үшін мен БАҚЫТПЫН. Шын айтам, тап сол жұрттың бәрі аңсайтын бақытпын. Тек 100 пайыз емес, 25 пайыз ғана. Себебі қалған 75 пайызын басқа “бақыттары” құрайды. Бірақ ол маңызды емес, маңыздысы-бақыт болу. Өзіңді маңызды сезіну, күнде-күнде өзіңді бақыт ретінде сыйлық ету, қуанту.  Мүмкін мен “ақауы бар” бақыт шығармын, өйткені әрдайым шаттық әкеле бермеймін. Кей кездері өкпелетіп алам, кейде мұңайтам, тіпті жылатқан кездерім болғаны рас. Бірақ мені бақыт санайтын адамымның жүрегі тым кең, өте кешірімді, ара-тұра үндемй құшақтап алғанымда мәз болып қалады.  Менің де өмірде бақыт тапқанымды қалайды. Сонда мен де БАҚЫТЫ БАР АНА БОЛАМ. Алла жазса….

Жыламашы, мен жылайын орныңа,

Мен түсейін дұшпан қазған орына.

Барлық бәле мені тапсын, сені емес,

Менің тәнім тисін жауыз оғына.

Жалаң аяқ мен кешейін тастарды,

Өзің емес, мен болайын тастанды.

Саған емес, маған тисін ел сөзі.

Төмендейін, сен мекенде асқарды.

Қайғың болса, маған ұсын. жасқанба!

Сен қалықта, сен шарықта аспанда.

Қуанышың мекен етсін жаныңды,

Мұңың болса тапсын меннен баспана.

Күй тербетсін көңіліңнің бесігін,

Жақсылыққа үндес болсын есімің.

Жарық күннің шұғыласын сен алғын

Ал қара түн маған ашсын есігін.

Бақыт құсы қонсы сенің басыңа,

Сәттілік кеп қушақ жайсын асыға.

Мен өзіңнен сұрамаймын артығын.

махаббатан не артық бар ғашыққа?

23-09-2009

“О,Махаббат, сегіз әріп, бір арман”

Мұқағали

Мен оны әдейі іздемедім. Көрінгеннің көзінен ұшқынын табамын деп жанарына үңілмедім. Өзі келді. Қыстың суық күндерінің бірінде есігімді теуіп кірді. Үндемедім. Қарсылық көрсетпедім. Себебі мен оны танымадым.

Махаббаттың түрі, түсі және дәмі әр адамға әр қилы екен. Қорғашан адамдардың махаббат мынандай да мынандай, ажары атқан таңдай деп жатқанына қарғанда, маған келген қонақ ол емес секілді еді. Менің махаббатымның түрі – қарапайым, түсі-ақ, дәмі – раушан гүлінен жасалған тосаптікі. Керекпін бе деп сұрақ қоймады, неге келдің деп мен де мазасын алмадым. Барымды алдына қойдым. Барымен базар демекші, жүрек атты сандығымның түбінде қандай тәттілерім болса, бәрін де соған ұсындым. Оның осыншама қомағайлық танытады деп ойламадым ғой. Бәрін сыпырып алып, жеп қойды. Сонда да үндемедім. Тоңса, жанымды отқа салып, мейілінше жылытуға тырыстым. Ал ол болса сүйкімді түрімен мені елітіп, жылуымен ерітіп жіберді. Қалтасынан шымшықтан да кішкене көгілдір түсті, бұрын соңды көрмеген құсты алып шықты. Бұл не? десем, “Бақыт құсы” деді. Басына бақ құсы қонған адамдардың басы айналады дейді, бұрын оның салмағының ауырлығынан деп ойлаушы ем. Қателесіппін. Бас айналудың басты себебі-кішкене ғана құстың ғажап үні. Басқа еш бір ән, жыр не күй оған тең келмейтіндей. Тыңдай берсең, тыңдай берсең. Махаббатым оны маған сый қылды. Тек кетерімде қайтып бер деді. Әрине деген сөз ернімнен қалай тез ұшса, солай тез ұмытылды. Екінші сыйлығы аққудың қауырсынындай мамық, аппақ қос жұп қанат еді. “Бұл не?” деген сұрағыма, “Көңіліңе байлап ал, көкке самғатады” деді, айтқанын қылдым. Шынымен сол сәттен бастап жерге аяғым тимеген секілді. Ұшып жүрдім. Үшінші сыйлығы – солғын тартқан, қап-қара қызғалдақ. Иісі-бұзылған жұмыртқаның иісінен аумайды. Тамырынан мөлдір су тамшылап тұрды. Осы гүлді қойныңа салып жүр деді. “Бұл не?” десем, “қайғы, мұң, көз жас, өкпе, қасірет” деді. Бұл гүлсіз махаббат болмайды екен. Алмауға қанша тырыссам да, көнбеске амал болмады. Сонымен махаббат келді. Қыз деп қыз емес, жігіт деп жігіт емес, кейді нәзік және сезімтал, кейде қатаң және дөрекі қонағым жүрегімнің төрінде жайғасып отырып алды.

Кейде қуып шыққым келеді, бірақ ол барлық тамырымен жүрегімнің түбіне еніп алған. Кетсем, жүрегіңді бірге алып кетемін деп қорқытып қояды. Келгенінде қалай үндемесем, қазір де ләм-мим демедім.

Бір кездері ғажап тұрып кетеміз, сонда шаңырақтан күн күліп тұрады, ал кей күндері толастамай жауған жауын бар күш жігерімді сорып тастайды. Осындай қарбалыста күн кешудемін.

Сонымен блогымды сол махаббатқа арнаймын!

Оның барлық түріне. Себебі махаббат болмаса адам адам бола ала ма?

Жаратқанға, Ата-анаға, отанға, сүйіктіңе,сәбилерге,  поэзияға, өнерге жалпы,  адамдарға, табиғатқа, барлық барлық махаббатқа.

Мен қатардағы күнделік жүргізуші болған соң, жазбаларым дилетанттық болуы ғажап емес.

патша көңілді оқырмандар түсіністікпен қарар деп ойлаймын!!!

P.S. Осында блогым бар болғанына қатты қуаныштымын. Енді ғана өзімді өз орнымда секілді сезінемін.

Рахмет сіздерге

Сынды жақсы көрем. Қандай болса да. Тіпті сын көтермейтін сын болса да. Мәселе менің психикамда деп ойлаймын.  Арқамнан біреу қамшылап тұрмаса ілгеру басу деген жоқ менде. Бір орнымда тұрам да қалам.  Сын айтқандардың бар айтқандарын қабылдаймын, сана елегінен өткізіп, пайдалысын алып, бос, мылжыңын тастап,  кейн қорытынды жасаймын.  Кейін өсу процесі басталады.  Ізденіс, қателермен жұмыс, ақыры даму. Кейде сын айтса өкпелем қалатыным бар. Бірақ ол алғашқы реакция ғана. Тура бір аурудан ем алғанда укол салса дәрігер басында ауырғанымен, кейін шипа болып шығады ғой. Сол секілді басында жақпайды (анығы өзімді кейде мега-супер ақылды, тіпті дана санай бастаймын )) ), ал кейін алғашқы тітіркену өткен соң, сынның шипалы пайдасы тие бастайды.

Сын айтыңдаршы…..